பெற்றோர்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய ஒரு நிகழ்ச்சி.
"நீயா? நானா?" (18/மே/2008)
"நீயா? நானா?" (25/மே/2008)
எதார்த்த வாழ்க்கையில் பெற்றோர்களாய் நாம் செய்யும் தவறுகளை படம் போட்டுக்காட்டிய நிகழ்ச்சி.
May 24, 2008
Must Watch
May 16, 2008
May 12, 2008
இதோ 'அமேரிக்கா'!
ஹிட்லர் தேசத்துக்கு விடை கொடுத்து விட்டு விமானம் மெல்லமாக ஊர ஆரம்பித்து சில நிமிடங்களில் வந்த ஒரு அறிவிப்பு என்னை தூக்கி வாரிப்போட்டது. அந்த அறிவிப்பு 'வழிகாட்டும் கருவி பழுதடைந்து விட்டதால் விமானம் தாமதமாக கிளம்பும்'. கிளம்பறதுக்கு முன்னாடியே ஆப்பா!!!
நல்லபடியாக 30 நிமிடத்தில் பழுதை சரி செய்து விமானம் தன் பயணத்தை தொடர்ந்தது. விமானம் அதன் உயரத்தை அடைந்தவுடன் நான் ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறிறுண்டி பரிமாறப்பட்டது. ஐயோ...! மறுபடியும் பொறி உரண்டையா!!!.
கொஞ்ச நேரத்தில் புட்டிகளை அடைத்து வைத்த வண்டியை பார்த்தவுடன் மணசுக்குள் ஒரு சமலம் எட்டி பார்த்தது. கட்டுப்படுத்தி 'diet pepsi' ஒன்றை வாங்கி குடித்தேன். நான் குடிக்கும் போது இப்படி வாய்ப்பெல்லாம் கிடைக்காது. :(
சன்னல் வழியாக கடலைப் பார்த்த போது நீல திறையில் வெள்ளை புள்ளிகளாய் ஏதோ தெரிந்தது. அது மீன் பிடிக்க வந்த கப்பல்களா?
'Washington - Dulles International Airport'யை அடைந்து, பாதுகாப்பு பரிசோதனைகளை கடந்து, என் பெட்டிகளை கைப்பற்றி வெளியேறினேன். என்னுடன் பயணித்த 'Verizon' நண்பரும் சேர்ந்து வாடகைக்கு கார் எடுத்தோம். ஓட்டுநராக ஒரு பாக்கிஸ்தான் நண்பர். செல்லும் வழியிலுள்ள இடங்களின் சிறப்புப்பற்றி கூறினார். கடைசியாக தங்கும் விடுதியை அடையும் போது மணி மாலை 4. அதாவது இந்திய நேரப்படி April 27, 1:30 AM. சுமார் 24 மணி நேர பயணம்.
நல்லபடியாக 30 நிமிடத்தில் பழுதை சரி செய்து விமானம் தன் பயணத்தை தொடர்ந்தது. விமானம் அதன் உயரத்தை அடைந்தவுடன் நான் ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறிறுண்டி பரிமாறப்பட்டது. ஐயோ...! மறுபடியும் பொறி உரண்டையா!!!.
கொஞ்ச நேரத்தில் புட்டிகளை அடைத்து வைத்த வண்டியை பார்த்தவுடன் மணசுக்குள் ஒரு சமலம் எட்டி பார்த்தது. கட்டுப்படுத்தி 'diet pepsi' ஒன்றை வாங்கி குடித்தேன். நான் குடிக்கும் போது இப்படி வாய்ப்பெல்லாம் கிடைக்காது. :(
சன்னல் வழியாக கடலைப் பார்த்த போது நீல திறையில் வெள்ளை புள்ளிகளாய் ஏதோ தெரிந்தது. அது மீன் பிடிக்க வந்த கப்பல்களா?
'Washington - Dulles International Airport'யை அடைந்து, பாதுகாப்பு பரிசோதனைகளை கடந்து, என் பெட்டிகளை கைப்பற்றி வெளியேறினேன். என்னுடன் பயணித்த 'Verizon' நண்பரும் சேர்ந்து வாடகைக்கு கார் எடுத்தோம். ஓட்டுநராக ஒரு பாக்கிஸ்தான் நண்பர். செல்லும் வழியிலுள்ள இடங்களின் சிறப்புப்பற்றி கூறினார். கடைசியாக தங்கும் விடுதியை அடையும் போது மணி மாலை 4. அதாவது இந்திய நேரப்படி April 27, 1:30 AM. சுமார் 24 மணி நேர பயணம்.
May 3, 2008
May 1, 2008
ஹிட்லர் தேசம்!
விமானத்தில் காலை உணவுக்கு ஒரு பண், Omlette, கொஞ்சம் தயிர், சில வருத்த உருளை பரிமாறப்பட்டது. இதுதான் அவர்களுக்கு 'Asian Vegeterian Meal'. யானை பசிக்கு பொறி உருண்டை!
விமானத்திலிருந்த திரையில் 36000 அடி உயரத்தில் மணிக்கு சுமார் 550 மயில் வேகத்தில் பறப்பதாக காட்டியது. கிழே பூமியை பார்க்க வண்ணமடித்த உலக வரை படம் போல காட்சிதந்தது. மேகங்கள் காலடியில் தவழ்ந்து செல்வதை பார்க்கையில் இதமாயிருந்தது.
10 மணி நேர பயணத்திருக்குப் 'Frankfurt' விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது. விமான அழகிகள் புன்னகையுடன் வழியனுப்ப விடைபெற்றேன். ஹிட்லர் தேசத்து சுதந்திரக் காற்று சில்லென்று வருடியது. விமானத்திலிருந்து கண்ணாடிப் பேருந்துக்கு மாறியது பயணம். அது எங்களை அடுத்த இலக்குக்கு கூட்டிச்சென்றது. அங்விருந்த அறிவிப்பு பலகையில் 'வாசிங்டன்' செல்லும் எனது அடுத்த விமானத்தின் இருப்பிடம் மற்றும் கிளம்பும் நேரமறிந்தேன்.
அங்கே எப்படிப் போவது? ஐயோ! மொழி தெரியாத ஊரில் வழி தெரியாமல் அலையப்போகிறேன்!!! ஆனால் என் பயம் அர்த்தமற்றது என்பது சிறிது நேரத்தில் புரிந்தது. வழிகாட்டிப்பலகைகளை தொடர்ந்து சென்றாலே போது. விமான நிலையத்துக்குள் பயணிக்க பேருந்து மட்மல்ல தொடர் வண்டி சேவையுமுண்டு.
இரண்டு மணி நேர இடைவெளிக்குப்பின் என் பயணம் தொடர்ந்தது.
விமானத்திலிருந்த திரையில் 36000 அடி உயரத்தில் மணிக்கு சுமார் 550 மயில் வேகத்தில் பறப்பதாக காட்டியது. கிழே பூமியை பார்க்க வண்ணமடித்த உலக வரை படம் போல காட்சிதந்தது. மேகங்கள் காலடியில் தவழ்ந்து செல்வதை பார்க்கையில் இதமாயிருந்தது.
10 மணி நேர பயணத்திருக்குப் 'Frankfurt' விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது. விமான அழகிகள் புன்னகையுடன் வழியனுப்ப விடைபெற்றேன். ஹிட்லர் தேசத்து சுதந்திரக் காற்று சில்லென்று வருடியது. விமானத்திலிருந்து கண்ணாடிப் பேருந்துக்கு மாறியது பயணம். அது எங்களை அடுத்த இலக்குக்கு கூட்டிச்சென்றது. அங்விருந்த அறிவிப்பு பலகையில் 'வாசிங்டன்' செல்லும் எனது அடுத்த விமானத்தின் இருப்பிடம் மற்றும் கிளம்பும் நேரமறிந்தேன்.
அங்கே எப்படிப் போவது? ஐயோ! மொழி தெரியாத ஊரில் வழி தெரியாமல் அலையப்போகிறேன்!!! ஆனால் என் பயம் அர்த்தமற்றது என்பது சிறிது நேரத்தில் புரிந்தது. வழிகாட்டிப்பலகைகளை தொடர்ந்து சென்றாலே போது. விமான நிலையத்துக்குள் பயணிக்க பேருந்து மட்மல்ல தொடர் வண்டி சேவையுமுண்டு.
இரண்டு மணி நேர இடைவெளிக்குப்பின் என் பயணம் தொடர்ந்தது.
Subscribe to:
Posts (Atom)
